Zoeken
  • Johan Struwe

Op stap met de gebroeders



Al sinds mijn overname van Visgids Biesbosch vier jaar geleden mag ik met regelmaat de broers Peter en Michiel aan boord verwelkomen. En ook nu we in het UFX-tijdperk zitten, werd er weer een dag ingepland, waarbij we qua weer met onze neus in de boter vielen. Niet teveel wind, een stralend zonnetje en de ontluikende natuur van het vroege voorjaar boden een prachtig decor voor weer een spannende visdag.


Nu zijn de gebroeders hier aan boord qua vangsten meestal redelijk verwend geweest, waarbij telkens het PR snoekbaars naar boven werd bijgesteld. Er werd door Michiel dan ook gekscherend geopperd dat het nu wel eens tijd werd voor een metersnoek. Die was immers zowel tijdens onze trips als tijdens eigen visdagen nog niet aan boord gekomen.


We startten de dag zoals de afgelopen tijd gebruikelijk was met het verticalen op met name snoekbaars. Ondanks alle LiveScope-hightech aan boord, die de visserij eigenlijk steeds meer naar het pelagische vissen deed verschuiven, ondervonden we steeds vaker dat vissen wel naar de shad kwamen kijken, maar deze telkens weigerden. Het 'klassieke' verticalen, oftewel het domweg van de bodem optikken en neerzetten bleek de sleutel te zijn om de vis tóch te laten aanbijten.


Over wat de reden hiervoor is tast ik eerlijk gezegd in het duister.. Het kan natuurlijk te maken hebben met de minder heftige pings van de 2D-sonar ten opzichte van de LiveScope, of wellicht spelen de stofwolkjes een rol die opwaaien wanneer de loodkop op de bodem ploft. Het belangrijkste is dat we talrijke aanbeten van snoekbaars mochten verzilveren. En er natuurlijk ook een hele hoop mochten missen.




Maar naast de vangsten van de snoekbaarzen bleef het 'doel' van de dag natuurlijk de zo vurig gewenste metersnoek. En daarvoor had ik een plan om in elk geval een zo groot mogelijke kans te hebben op een vis van de buitencategorie: Het slow-trollen met extreem groot rubber langs de diepere taludranden van de plateaus waar de snoeken in de zomer op liggen. Dit heeft inmiddels al aardig wat dikke spoorbielzen opgeleverd, dus de techniek had zich al voor me bewezen.


Op het moment dat ik dit al verticalend zat te overpeinzen, zat Michiel echter ineens met een extreem kromme hengel in handen! Een zware vis bleek gehaakt, en liet zich niet zomaar van de bodem af tillen. Toen de slip zich gierend liet horen was de conclusie snel getrokken dat het hier om snoek ging, en gelukkig is de 75/00 fluorocarbon onderlijn die ik standaard gebruik hier prima tegen bestand. Door het koude water was de dril snel beslecht in Michiel's voordeel, en een massieve vis lag afgedrild in het oppervlak. Snel het grote schepnet eronder, en op de mat met de vis!


De meting wees uit dat de vangst een lengte van 101 centimeter had, waardoor de ambities van de dag al waren verwezenlijkt vóór we daar überhaupt een poging toe hadden ondernomen!


Inmiddels is de nieuwe doelstelling alweer gecommuniceerd door de broers: Een 90+ snoekbaars. Gezien het geluk dat de heren telkens aan de kont hebben hangen vermoed ik dat die dus ook wel aan boord gaat komen de volgende keer...

2 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven