Zoeken
  • Johan Struwe

Een onstuimige dag op groot water



Wind en regen


Marcel en zijn zoon Mylco hadden hun visdag al lang geleden gepland, en de verwachting was natuurlijk dat het weer in deze periode erg prettig zou zijn om een dagje op het water te verblijven.

Helaas besloten de weergoden dit voorjaar anders, want op een paar mooie dagen na is het nogal een beroerd voorjaar geweest dit jaar. Op het moment dat ik dit verslag schrijf ligt er een pak sneeuw van vijf centimeter in onze achtertuin. Na Pasen..


We troffen dus uitdagende omstandigheden aan, met zo nu en dan een fikse bui en windkracht 5, met flink hardere vlagen tussendoor. Besloten werd dus de beschutting van het kleinere water in de Biesbosch op te zoeken, om zo het minste last van de wind te hebben. En hoewel dat best een goed idee was op papier, bleek op die stekken de vis afwezig te zijn, of in elk geval niet bereid om aan onze snode plannen mee te werken..


Toch nog vis


Uiteindelijk besloten we een stuk tegen de wind in het gebied in te varen, om met de wind in de rug een flink stuk af te slepen met zowel klein als groter kunstaas. Niet mijn favoriete manier van vissen, maar de dagen die deze techniek al heeft gered zijn inmiddels al niet meer op de vingers van twee handen (en mijn tenen) te tellen. Doordat je zoveel meters aflegt, blijft er altijd wel iets aan hangen gaandeweg.


En ook vandaag was weer geen uitzondering. Een paar kleinere snoeken stortten zich op het kunstaas, zodat we in elk geval vis aan boord hadden die dag. Maar het formaat was op zijn zachtst gezegd niet echt tot de verbeelding sprekend. Dus werd nagedacht over een manier om toch iets van formaat in de boot te krijgen.




Vechten tegen de elementen


Nu wist ik op het grote water een stek, die de afgelopen weken al meerdere vissen van formaat heeft opgeleverd. Een baars van 52 centimeter, een snoekbaars van 82 en 78 en een metersnoek kwamen de laatste tijd al van dit stekje af. Daar zou het dus moeten gaan gebeuren!


De stek ligt echter ook vol op de harde wind, en met de wind pal op de stroming was het een tour de force om er überhaupt te geraken! Wat ben ik op dat soort momenten blij met de stabiele Orka en de overdaad aan vermogen van de Yamaha F100!

Zonder al teveel problemen doorkruisten we de hoge golven tijdens de tocht van zo'n zes kilometer, en bij aankomst op de stek liep het scherm van de Garmin vol met vis! Onze barre tocht leek in eerste instantie dus de moeite waard, maar ze moesten ook nog bijten..


Staartenbijters


Die aanbeten kwamen weliswaar, maar ze waren geen van allen te verzilveren. Ook zelf sloeg ik telkens een gat in de lucht, waarop een stadje zonder staart bovenkwam. De letterlijk massaal aanwezige snoekbaars was ons telkens te snel af, tot onze grote frustratie!

Letterlijk overal lag vis, en een blik op de side-imaging liet zien dat er ook duidelijk grotere exemplaren tussen zaten op grotere afstand van de boot. Ondertussen moest de Ulterra alle zeilen bijzetten om op de plek te blijven in de heksenketel van wind en golven, en koelde de harde wind ons ook behoorlijk af. De vingertjes werden steeds meer gevoelloos door de ijzige kou.


Besloten werd om de flinke school (waarschijnlijk) kleinere snoekbaars te verlaten, want daar was geen eer aan te behalen.. De Yamaha werd gestart, en er werd bovenwinds van de stek met de grotere signalen een gecontroleerde drift ingezet. Na een aantal meters werd ineens de hengel van Mylco met een flinke ruk helemaal krom tot in het handvat getrokken, en aangezien er aan het andere eind van de lijn geen enkele beweging was waar te nemen, dacht hij vast te zijn gelopen aan de bodem. Zelf vermoedde ik toch wat anders, en dat bleek ook te kloppen..


Opeens begon de "bodem" namelijk te zwemmen! En daarop begin een pittige dril, midden tussen de hoge golven en de suizende wind die steeds verder aantrok. De vis bleef maar diep, en liet zich aan de 28-grams verticaalhengel niet zomaar van koers brengen. Uiteindelijk kwam de vis wel omhoog, en na een aantal felle runs lag daar een imposante snoek in het oppervlak. Snel het net eronder, en Mylco slaakte een euforische brul. Deze ging beslist over de meter, en dat was zijn eerste ooit!


Met 1.02 meter mocht hij zo een mooi nieuw PR bijschrijven, en het mooie is dat dat PR, zeker in de Biesbosch en de Delta nog voor verdere verbetering in aanmerking komt. Immers, zeker in maanden als juni en oktober hebben we op de ondieptes nog wel een stuk grotere exemplaren gevangen, dus de heren hebben gelijk hun plek begin juni weer gereserveerd.


Dan gaan we eens kijken of we het PR nog kunnen gaan verbeteren!




0 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven